ทำไม เวลาเห็นคนที่เรารู้สึกดีๆด้วย
หยอกล้ออยู่กับคนอื่น ถึงต้องรู้สึกหงุดหงิด
ทำไม เวลาเห็นคนๆนั้นสนิทสนมกับผู้คน
ถึงต้องเก็บเอามาคิดไปไกล ว่าเขาเป็นอะไรกันรึเปล่า ?
.
.
.
ทำไมชมพรรษเพ้อได้ถึงขนาดนี้ว้ะค้ะ ?
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ด
อยากจะกรีดร้องออกมาให้กู๋กู่ก้องโลกจริงจัง
คือ ทำไมแกต้องเป็นคนที่ ทุกคนอยากเข้าไปคุยด้วย ?
แกไม่ใช่คนหน้าตาดี แต่ทำไมถึงได้เนื้อหอมขนาดนี้ ?
คือแบบ ทำไมแกต้องมีเสน่ห์ดึงดูดต่อผู้คนที่เข้าใกล้แกว้ะ ?
ทำไมว้ะ ทำม๊ายยยยยยยยยยยย ????? *บ้า*
-
-
คือไม่ได้หวังให้เป็นมากไปกว่าเพื่อนกัน
ไม่ได้หวังให้ต้องเลื่อนขั้นความสัมพันธ์
ขอแค่ได้เป็นเพื่อนสนิทกับแก
ที่คุยกันได้ในทุกๆเรื่อง ไปไหนไปกัน .. ก็พอแล้ว
.
.
วันนั้นเค้ารู้สึกดีมาก ..
วันที่เค้าพูดกับเพื่อนๆ ..
"ใช่สิ เค้าไม่ได้เป้นคนสวย ไม่ได้หุ่นดี ไม่ได้เต้นเก่ง ใครเค้าจะมาชอบ"
"ไม่เห็นเกี่ยวเลย ถึงยังไง โอ๊ตก็มีเสน่ห์เป็นของตัวเอง"
ขอบคุณที่แกพูดประโยคนี้ออกมา
ที่เค้าไม่ได้ตอบสนองกลับไป ไม่ใช่ไม่ได้ยิน
แต่เป็นเพราะ เขินว้อยยยยยยยยยยยยยยย ย !
.
.
ให้ตายเถอะ ทำไมชมพรรษมีแต่คำถามในหัวใจ ?
ปล. ผู้ชายคนนั้นชอบสีชมพู
